زنبورداري در ايران سابقه قديمي دارد.در دوره هخامنشيان نگهداري زنبورعسل در ايران رواج داشته است و از عسل به عنوان يك ماده شيرين غذايي و دارويي استفاده ميكردند،پيدا شدن دشته مفرغي در لرستان منقش به شكل زنبورعسل و متعلق به 800سال قبل از ميلاد معرف قدمت اشنايي ايرانيان با اين حشره مفيد است.با پيشرفت پرورش زنبورعسل در اروپا و امريكا وبا ورود كندوهاي مدرن و ملكه هاي هيبريد به كشور (1335 به بعد)علاقه منداني در نقاط عسلخيز كشور به ايجاد واحدهاي بزرگ صنعتي پرورش زنبورعسل توجه كردند.نگهداري زنبورعسل در اكثر مناطق خوش اب و هوا ومستعد كشور زياد بوده و هست.در بعضي از مناطق نگهداري كندوهاي بومي مرسوم است ولي امار سالهاي اخير نشان ميدهد كه كندوهاي بومي كم شده و جاي خود را به كندوهاي مدرن داده است.درحال حاضر زنبورداري در كليه مناطق ايران جز مناطق كويري كشور گسترش پيدا كرده است.