كلمه موم (Wax) از ریشه لغت (Weax) آمده و این لغت به موادی اطلاق می‌شود كه به مواد پلاستیكی شباهت داشته باشند و موم زنبور عسل از آن جمله است. تمامی مواد اولیه بكار رفته در فرآورده‌های پایه نیمه جامد را می‌‌توان در دسته موم‌ها جای داده، به همین دلیل مومها را به چند دسته تقسیم كرده اند.

موم زنبور عسل: موم معمولی زنبور عسل توسط این حشره تهیه و دارای انواع مختلف می‌باشد كه بهترین نوع آن از زنبور هندی بدست می آید و انواع مهم دیگرش عبارتند از هند، استرالیا و ایتالیا. موم خالص حاصل كندو را موم بكر می نامند. موم زنبور عسل با دو حالت موجود است:

1) زرد رنگ كه رنگ طبیعی موم می‌باشد.

2) سفید رنگ كه زردی آن توسط نور خورشید یا مواد شیمیایی مثل دی كرومات پتاسیم و اسید سولفوریك محو شده است. موم زنبور عسل دارای نقطه ذوب 62 تا 65 درجه سانتیگراد می‌باشد. بیشترین استفاده موم درCerats یا مرهم‌های دارای غشاء مومی می‌باشد. 

حلالیت: در آب نامحلول، در الكل سرد كم محلول و در الكل جوش محلول است. در كلروفرم، اتر، روغنهای فرار و ثابت كاملاً محلول است.

موارد مصرف: پایدار كننده ترین امولسیونهای آب در روغن (W/O)، براق كننده فرآورده‌های پوستی، بالابرنده قوام و سختی فرآورده‌های موضعی و نرم كننده.

عوارض جانبی: واكنشهای حساسیتی مفرط.

ناسازگاری: با مواد اكسید كننده ناسازگار است.

شرایط نگهداری: در ظروف در بسته و دور از نور نگهداری‌ شود.